එළවළු ඇටත් පිටරටින් ගෙන්වන රටක්‌

"අපි වවමු රට නගමු" වැඩසටහන පටන්ගත්තේ 2005 වර්ෂයේ සිටය. 2007 වර්ෂයේ පිටරටවලින් මෙරටට බීජ වර්ග ආනයනය කළ ප්‍රමාණය පහත දැක්‌වේ.

බීජ වර්ගය ආනයනික

ප්‍රමාණය

බී ලූණු 39500

මිරිස්‌ 1065

කරවිල 1450



වැටකොලු 1900

බණ්‌ඩක්‌කා 1280

වට්‌ටක්‌කා 4900

බෝංචි දිග 1440

තක්‌කාලි 730

පිපිඤ්Æd 1950

බටු 260

බඩඉරිඟු 415000

කොමඩු 4490

පතෝල 50

බෝංචි 64800

මාළු මිරිස්‌ 3500

කන්කුන් 50

මෙහි දක්‌වා ඇත්තේ කිලෝ වලිනි. මේ සියල්ල මේ රටේ හොඳින් වැවෙන බීජ නිපදවිය හැකි එළවළු වර්ගයන්ය. නමුත් යටකී සියලු බීජ ප්‍රමාණයන් ගෙන්වා ඇත්තේ පිටරට වලිනි. දේශීය ගොවිතැනේ තරම මෙයින් සිතාගත හැකිය. රට ආශ්චර්යයක්‌ කරා ගෙන යනවා යෑයි කියන්නේ මේ රටේ වැවෙන බීජ ටිකටත් ලෝකයට අතපාන තත්ත්වයක්‌ උදාවීමද?

මේ රට සංවර්ධනය කළ හැක්‌කේ කෘෂිකර්මය මගින් යෑයි පසුගියදා ජනාධිපතිවරයාද අවධාරණය කර තිබුණි. මේ කතාව සම්පූර්ණ ඇත්තක්‌ බව ගොවි ජනතාවටත් පොදු ජනතාවටත් අවබෝධවී ඇත. නමුත් මෙය නොතේරෙන්නේ කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවට සහ වෙළෙඳ දෙපාර්තමේන්තුව ප්‍රමුඛ ආණ්‌ඩුවේ බලධාරීන්ටය.

රජරට පුරා අක්‌කර ලක්‍ෂයක්‌ පමණ හැම වසරකම බඩඉරිඟු වගා කරයි. රජරට පොළවේ ඉතාමත් සරුසාර ලෙස බඩින්ගුරු ගස වැවේ. නමුත් මේ බඩින්ගුරු වගාව කරගෙන යන්නට 2007 දී මෙරටට බඩින්ගුරු බීජ කිලෝ 415000 ක්‌ ආනයනය කර ඇත. ඉන්පසු වර්ෂවලද මේ තත්ත්වය වැඩිවූවා මිස අඩුවන්නට හේතුවක්‌ නැත.

බඩින්ගුරු බීජ නිෂ්පාදනය පටන්ගෙන කරගෙන ගියේ මහ ඉලුප්පල්ලම බෝග පර්යේෂණ හා සංවර්ධන ආයතනයේය. මුලදී රුවන්, භද්රා, වැනි සාමාන්‍ය බඩඉඟුරු වර්ග නිෂ්පාදනය කළ අතර 2004 සිට "සම්පත්" නමින් දෙමුහුන් කරණයට පත්කළ බඩඉරිඟු ප්‍රභේදයක්‌ නිෂ්පාදනය කරනු ලැබීය. මීට අමතරව පැණි බඩඉරිඟු ප්‍රොaටීන් බහුල බඩඉරිඟු, විළඳ බඩඉරිඟු, ආදී තවත් ප්‍රභේද කීපයක්‌ මහ ඉලුප්පල්ලම දී අභිජනනය කරනු ලැබීය. මෙම බඩඉරිඟු බීජ නිෂ්පාදනය පුළුල්වී ආනයනික බඩඉරිඟු වලට අභියෝගයක්‌ වෙද්දී මෙම බඩඉරිඟු බීජ නිෂ්පාදනය කළ බඩඉරිඟු බීජ නිෂ්පාදන විශේෂඥයා වෙනත් සේවා ස්‌ථානයකට මාරු කර යවනු ලැබීය. එවක්‌ පටන් දේශීය බඩඉරිඟු බීජ නිෂ්පාදනය බිඳවැටිණ. සම්පූර්ණ බඩඉරිඟු බීජ ක්‌ෂේත්‍රයම ආනයනික බීජවලින් ආක්‍රමණය කරනු ලැබිණි. අපේ රටේ සරුවට හැදෙන බඩඉරිඟු ගස සිටුවා ගන්නට අපි පිටරටින් බීජ ආනයනය කරමු. ගමරාළ අලිවල්ගයේ එල්ලී දිව්‍ය ලෝකයේ ගියාක්‌ මෙන් පිටරට බීජවල එල්ලී අපි ආශ්චර්යයට යැමට පෙරුම් පුරමු.

එම්. අයි. 01, එම්. අයි. 02 ආදී වශයෙන් මෙරටට ඇතිවන්නට මහ ඉලුප්පල්ලමින් පසුගිය කාලයේ මිරිස්‌ බීජ නිපදවන ලදී. නමුත් අදවන විට "එම්. අයි." කතාවක්‌ ඇත්තේම නැත.

2007 වර්ෂයේ මිරිස්‌ බීජ කිලෝ 1065 ක්‌ මෙරටට ගෙන්වා ඇත. මේ රටේ විශේෂයෙන් රජරට හොඳින් වැවෙන කරවිල බීජ කිලෝ 1450 ක්‌ද වැටකොළු බීජ කිලෝ 1900 ක්‌ද, බණ්‌ඩක්‌කා බීජ කිලෝ 1280 ක්‌ද, වට්‌ටක්‌කා බීජ කිලෝ 4900 ක්‌ද, 2007 දී පිටරටින් ආනයනය කර ඇත. මෙසේ පිටරට බීජ ආනයනය කර ඇත්තේ නිකම්ම නොවේ. කෘත්‍රිම නොවූ ස්‌වභාවික එළවළු වර්ග මුළුමණින් වඳකර ගෙනය. පෙරදා හැම ගොවි ගෙදරකම පැවති වට්‌ටක්‌කා, කරවිල, වැටකොලු වැනි දේශීය බීජවර්ග දැන් දකින්නට වත් නැත. අද ගොවියා ගොවිපොලට යන්නේ විදේශීය බීජ පැකට්‌ටුවත් විදේශීය පොහොර මල්ලත්, විදේශීය කෘමිනාශක බෝතලයත් කරේ තියාගෙනය. "අපි වවමු - රට නගමු" කරගෙන යන්නේ අනුන්ට අතපා ලබාගන්නා බීජවලිනි. කවර හේතුවක්‌ නිසා හෝ ආනයනික බීජ නැතිවූදාට "අපි වවමු රට නගමු" කරගෙන යන්නේ කෙසේදැයි නොදනිමු. අපේකමත්, රටේකමත් අපේ හදවත්වලට කි¹ බහිනතුරු "සංවර්ධනය" යෑයි කියා පටන් ගන්නා හැම වැඩක්‌ම නිමවන්නේ අතේ පාඩුවටය.

බොහෝ කාලයක සිට රටට අවශ්‍ය බීජ වර්ග සපයා දුන්නේ මහඉලුප්පල්ලම බෝග පර්යේෂණ හා සංවර්ධන ආයතනයෙනි. මිරිස්‌, බණ්‌ඩක්‌කා, මුං ඇට, කව්පි, කුරහන්, බඩඉරිඟු, උඳු, තක්‌කාලි, වම්බටු මේ ආදී හැම බීජ වර්ගයක්‌ම එහිදී නිෂ්පාදනය කොට රටට බෙදා දෙන ලදී. අද ඒ සියල්ල ආගිය අතක්‌ නැත.

බීජ වර්ග නිෂ්පාදනය කරන ලද පැල්වැහැර වැනි රජයේ ගොවිපොළවල් රැසක්‌ විකුණා හෝ බදුදී ඇත. මුළු රටටම ඇතිවන්නට වී බීජ නිෂ්පාදනය කළ බතලගොඩ වී අභිජනන ස්‌ථානය අද නමට පමණක්‌ පවතී. බීත්තර වී නිෂ්පාදනයත් ක්‍රමයෙන් බහුජාතික සමාගම් අතට පත්වෙමින් ඇත. බහුජාතික සමාගම් බිත්තර වී කිලෝව රුපියල් 80 ට 90 ට දැන් විකුණති. නමුත් බතලගොඩ, බෝඹුවල, මහඉලුක්‌පල්ලම, අම්බලන්තොට ද වැනි බිත්තර වී නිෂ්පාදන ආයතන ඇල්මැරුණු ගතියෙන් පවත්වාගෙන යති. මේ අන්දමට රජය සතුව පැවති බීජ නිෂ්පාදන ක්‌ෂේත්‍රය ක්‍රමයෙන් දියාරු වෙමින් බහුජාතික සමාගම් අතට පත්වෙමින් පවතී.

කෘෂිකර්ම අමාත්‍යංශය බදාගෙන සිටින ලේකම්වරු, කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවේ අධ්‍යක්‍ෂ ජෙනරාල්වරු තවත් එක එක මට්‌ටමේ කෘෂිකර්ම අධක්‍ෂවරු - පරියේෂණ නිලධාරීවරු මේ පරිහානියට මහජනයාට උත්තර බැඳිය යුතුය. මක්‌ නිසාද? කෘෂිකර්මය බදාගත් මේ හැම දෙනාම මහජන මුදලින් නඩත්තු වන හෙයිනි.

සැබැවින්ම මේ රටේ කෘෂිකර්මාන්තය දියුණු කිරීමට රජයට වුවමනා නම් පළමුවෙන්ම කළ යුත්තේ කඩා වැටී ඇති බීජ ක්‌ෂේත්‍රය නගාසිටුවීමය. මේ රටේ වැවෙන සෑම එළවළුවකම හැම අතිරේක බෝගයකම බීජ නිෂ්පාදනය මේ රටේ සිදුවිය යුතුය. ඒ සඳහා වුවමනාවටත් වඩා සම්පත් දේශීය වශයෙන් පිරී තිබේ. විකුණා හෝ අනුන්ට බදුදී ඇති සියලුම රජයේ ගොවිපළවල් ආපසු රජයට පවරා ගත යුතුය. දැනට සිටින පර්යේෂණ නිලධාරීන්ගේ මදිපාඩුවක්‌ වේනම් එවැනි අත්‍යවශ්‍ය තනතුරු සඳහා දේශීය වශයෙන් කෘෂිකර්ම විශේෂඥයන් බඳවා ගත යුතුය. මේ අඩුපාඩු සම්පූර්ණ කරගෙන මේ රටේ වැවෙන හැම වර්ගයකම බීජ මේ රටේම නිපදවීමේ ජාතික වැඩපිළිවළක්‌ ආරම්භ කළ යුතුය.

මීට අමතරව පෞද්ගලික අංශයද මේ සඳහා සහභාගි කරවා ගැනීමට පුළුවන. අපේ රටේ බීජ නිෂ්පාදනයෙහිලා ශක්‌තිමත් පෞද්ගලික සංවිධාන තිබේ. එසේම ඔවුන්ට අවශ්‍ය තරමට පර්යේෂණාගාර හා වෙනත් පහසුකම්ද තිබේ. කෘෂි විද්‍යාඥයන් හා තාක්‍ෂණ ශිල්පීන් සිටිති. මේ නිසා මෙම පෞද්ගලික ආයතනවලට ද බීජ නිෂ්පාදනය සඳහා යම් කාර්යභාරයක්‌ පැවරිය හැකිය. බොරුව, වංචාව මේ ක්‍ෂේත්‍රයෙන් ඉවත්කොට බීජවල ගුණාත්මය වර්ධනය කළ යුතුය. අපේ රටේ යෝග්‍ය බීජ නිෂ්පාදනය වේනම් තවදුරටත් පිටරට බීජ සොයා යායුතු නැත. පිටරටින් බීජ ආනයනය අඩුකරමින් දේශීය බීජ නිෂ්පාදනය ක්‍රමයෙන් වැඩිකළ යුතුය.

අපේ රටේ ප්‍රධාන වැවිලි බෝග තුනෙන් එකක්‌ වූයේ පොල්ය. දීර්ඝ කාලයක සිට අපේ රටේ පොල් අපනයනය කරනු ලැබීය. අපේ රටේ විදේශ විනිමය ඉපැයීමේ ප්‍රධාන මාර්ගයක්‌ වූයේද පොල් අපනයනය කිරීමය. බොහෝ කාලයක සිට පොල් සංවර්ධන මණ්‌ඩලයක්‌ද අපේ රටේ පිහිටුවා ඇත. එහි විශේෂඥයන්, කළමනාකරුවන් අඩුවක්‌ නැත. නමුත් අද සිදුවී ඇත්තේ කුමක්‌ද? පොල් පිටිරටින් ගෙන්වන තැනට වැඩ සිදුවීමය. මෙතෙක්‌ කල් පොල් සංවර්ධන මණ්‌ඩලයේ මිනිසුන් පොල් ගෑවද? පොල් කෑවාද?

රාජ්‍ය තන්ත්‍රයේ බොහෝ තැන් මේ තත්ත්වයට පත් ව ඇත.

මේ රට අපේය. ජනතාව අපේය. මේ නිසා අපේකම ඉස්‌මතුවී එය මුලටම ගත යුතුය. අපේ කෘෂිකර්මයට වුවමනා සියලු බීජ අපේ රටේ නිපදවා ගත යුතුයි. කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුව හා එහි නිලධාරීන් මෙම අභියෝගය බාරගන්නේ නම් එය මුළුමහත් රටේම කෘෂිකාර්මික සංවර්ධනයට හොඳම අත්තිවාරම වෙයි.

එප්පාවල - රත්න බී. ඒකනායක (දිවයින, 2011 ජනවාරි 17)